അറബിയിൽ ഹുബ്ബ് (حُبّ) എന്നത് സ്നേഹം എന്നും ഹബ്ബ് (حَبّ) എന്നത് വിത്ത് എന്നും അർത്ഥമാക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് വാക്കുകൾക്കും ഒരേ വാക്കുറവിടമാണ് ഉള്ളത്.
ഇവ രണ്ടും തമ്മിൽ വലിയ ബന്ധമുണ്ട്. മണ്ണിൽ ഒരു വിത്ത് വളരുന്നതുപോലെയാണ് ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം വളരുന്നത്. രണ്ടിനും നല്ല പരിചരണവും വെള്ളവും ക്ഷമയും വേണം. രണ്ടും തുടക്കത്തിൽ പല ബുദ്ധിമുട്ടുകളും പരീക്ഷണങ്ങളും നേരിടുന്നു. രണ്ടും ആദ്യം പുറത്തേക്ക് കാണില്ല; മണ്ണിനടിയിൽ ആഴത്തിൽ വേരുകൾ ഉറപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് ഒരു ദിവസം അവ പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങുന്നത്.
കാലം പോകുന്തോറും അവ വളരുന്നു — ചെറിയൊരു മുളയിൽ നിന്ന് വലിയൊരു മരമായി മാറുന്നു. അവയെ വളരാൻ സഹായിച്ച കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ് പിന്നീട് അവയെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നതും. കാലക്രമേണ ആ മരം ഫലം തരുന്നു; എല്ലാം ആ ചെറിയൊരു വിത്തിൽ നിന്നുണ്ടായതാണ്.
നല്ലൊരു വിത്ത് നല്ലൊരു മരമായി വളരുന്നു. അത് നല്ല ഫലങ്ങൾ തരുകയും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആളുകൾ അതിനുനേരെ കല്ലെറിഞ്ഞാലും, അത് തിരിച്ച് ഫലം നൽകുക മാത്രമേ ചെയ്യൂ. അതിന്റെ തണൽ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ആശ്വാസം നൽകുന്നു.
യഥാർത്ഥ സ്നേഹവും ഇതുപോലെയാണ്. ഹൃദയത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചെറിയൊരു വിത്തായിട്ടാണ് ഇത് തുടങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ ആത്മാർത്ഥതയോടും സ്നേഹത്തോടും കൂടി വളർത്തിയാൽ, അത് ആ വ്യക്തിക്ക് മാത്രമല്ല, ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവർക്കും ഉപകാരമുള്ളതായി മാറും.
നിലനിൽക്കുന്ന എല്ലാ സ്നേഹവും ആദ്യം ചെറിയൊരു വിത്താണ്. അതിന്റെ ശക്തി കാണുന്നത് കൊമ്പുകളിലല്ല, വേരുകളുടെ ആഴത്തിലാണ്. വേരുകൾക്ക് എത്ര ആഴമുണ്ടോ, അത്രയധികം ജീവിതത്തിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകളെ അതിന് നേരിടാൻ കഴിയും.
ഓരോ ഫലത്തിലും മറ്റൊരു വിത്ത് ഉള്ളതുപോലെ, യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നുള്ള ഓരോ നല്ല കാര്യവും മറ്റുള്ളവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ പുതിയ വിത്തുകൾ പാകുന്നു. അങ്ങനെ സ്നേഹം ഒരു ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് പടർന്നു പന്തലിക്കുന്നു. എല്ലാ വലിയ മരവും ഒരു ചെറിയ വിത്തായിരുന്നു; എന്നും നിലനിൽക്കുന്ന സ്നേഹവും ഹൃദയത്തിലെ ചെറിയൊരു വികാരത്തിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയത്.
വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, റബീഉൽ അവ്വൽ മാസം ഹൃദയത്തിൽ ഈ വിത്ത് പാകാനും വളർത്താനുമുള്ള വലിയൊരു അവസരമാണ്. അതൊരു ശ്രമമാണ്, ഒപ്പം നല്ലൊരു സമയവുമാണ്. നബി ﷺ യുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പല കാര്യങ്ങളും നടന്നിട്ടുള്ളത് ഈ മാസത്തിലാണ്.
ആരെയും സ്നേഹിക്കണമെങ്കിൽ ഒന്നുകിൽ അവരെ നേരിട്ട് കാണണം, അല്ലെങ്കിൽ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള നല്ല കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കണം, അതുമല്ലെങ്കിൽ അവരെക്കുറിച്ച് നന്നായി അറിയണം. ഇതൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം വളരില്ല. അവരുടെ മദ്ഹുകളിലൂടെയും പ്രശംസകളിലൂടെയും അവർ ആരാണെന്നും അവരുടെ മഹത്വം എന്താണെന്നും നാം അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഈ സ്നേഹമാണ് നമ്മുടെ എല്ലാ നന്മകളുടെയും അടിത്തറ. ഈ ‘ഹുബ്ബിലൂടെ’ നബി ﷺ യോടുള്ള സ്നേഹം ഹൃദയത്തിൽ വേരൂന്നുന്നു. ആ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നാണ് മറ്റെല്ലാ സ്നേഹങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നത്: നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചവനായ അല്ലുവിനോടു സ്നേഹവും ഭൂമിയിലെ എല്ലാ സൃഷ്ടികളോടുമുള്ള സ്നേഹവും.
മുഹമ്മദ് റസൂലുല്ലാഹ് ﷺ എന്ന ഏക വാതിലിലൂടെയാണ് ഇസ്‌ലാമിലെ നന്മയുടെയും സൽപ്രവൃത്തികളുടെയും വിശാലമായ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനാകുന്നത്.