തൗഹീദും (التوحيد) ശിർക്കും (الشِّرْك): ഒരു ലളിത വായന

 

ശിർക്കിനെ (الشِّرْك) യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, ആദ്യം അതിന്റെ നേർവിപരീതമായ തൗഹീദ് (التوحيد) എന്താണെന്ന് ഗ്രഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

തൗഹീദിന്റെ അടിത്തറ നിലകൊള്ളുന്നത് കലിമത്തു ത്വയ്യിബായിൽ (الكلمة الطيبة) ആണ്:

{لَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ}

ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്

"അല്ലാഹുവല്ലാതെ ആരാധനയ്ക്ക് അർഹനായി മറ്റാരുമില്ല."

ഈ സാക്ഷ്യവചനത്തിന്റെ തുടക്കം لَا (ലാ) — "ഇല്ല" എന്ന ശക്തമായ നിഷേധത്തിലൂടെയാണ്. അല്ലാഹുവെ കൂടാതെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാ വ്യാജ ദൈവങ്ങളെയും വിഗ്രഹങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളയുകയാണ് ഇതിലൂടെ ചെയ്യുന്നത്.

لَا (ലാ - ഇല്ല) എന്ന വാക്കിന്റെ അറബിയിലെ നേർവിപരീത പദമാണ് نَعَمْ (നഅം) — "അതെ."

അതുകൊണ്ട്, ശിർക്കിന്റെ ആന്തരികമായ ആശയം ഈ കലിമയുടെ നേരെ വിപരീതമായി ഇപ്രകാരം പറയുന്നതിന് തുല്യമാണ്:

{نَعَمْ، إِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ} or "نَعَمْ، إِلٰهٌ إِلَّا اللَّهُ"

നഅം, ഇലാഹുൻ ഗൈറുല്ലാഹ്

"അതെ, അല്ലാഹുവെ കൂടാതെ ആരാധനയ്ക്ക് അർഹനായി വേറെയും ദൈവമുണ്ട്."

ഇത് ശിർക്കിന്റെ ആശയം വ്യക്തമാക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം നൽകിയ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. അല്ലാഹുവിന് പുറമെയുള്ള മറ്റാർക്കെങ്കിലും അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തിനെങ്കിലും ആരാധനയിലോ ദിവ്യത്വത്തിലോ പങ്കുണ്ടെന്ന് "അതെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് സമ്മതിക്കലോ വിശ്വസിക്കലോ ആണ് ശിർക്ക്.

ചുരുക്കത്തിൽ, തൗഹീദ് എന്നത് കൃത്യമായ ഒരു ക്രമത്തിലാണ് വരുന്നത്: അത് "ലാ" (എല്ലാ വ്യാജ ദൈവങ്ങളെയും നിരസിക്കൽ) എന്നതിൽ തുടങ്ങി, "ഇല്ലല്ലാഹ്" (ആരാധന അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കൽ) എന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഉദാഹരണം:

لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ

"മർയമിന്റെ മകൻ മസീഹ് (ഈസാ നബി) തന്നെയാണ് അല്ലാഹു എന്ന് പറഞ്ഞവർ തീർച്ചയായും അവിശ്വാസികളായിരിക്കുന്നു." (സൂറത്തുൽ മാഇദ: 72)

ഇവിടെ اللَّهُ هُوَ الْمَسِيحُ ("അല്ലാഹു തന്നെയാണ് മസീഹ്") എന്ന പ്രയോഗം ശ്രദ്ധിക്കുക.

ഇനി ഈ വാക്യത്തിലെ "മസീഹ്" എന്നതിന് പകരം മറ്റാരെ വെച്ചാലും—അത് മുഹമ്മദ് നബി ﷺ ആവട്ടെ, ജിബ്‌രീൽ (അ) ആവട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ അല്ലാഹുവിന്റെ മറ്റേതെങ്കിലും സ്വാലിഹായ (സൽക്കർമ്മിയായ) ദാസനാവട്ടെ—അതൊന്നും ഇസ്ലാം അനുവദിക്കുന്നില്ല. ഇസ്ലാമിൽ നമ്മൾ ഒരിക്കലും ഒരാളെയും അല്ലാഹുവെപ്പോലെ കാണുകയോ, അല്ലാഹുവിന് പുറമെ മറ്റാർക്കെങ്കിലും ദിവ്യത്വം കൽപിച്ച് നൽകുകയോ ഇല്ല.

പകരം നമ്മൾ അവരെ വിളിക്കുന്നത് റസൂലുള്ളാഹ് (رَسُولُ اللَّهِ - അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതൻ), അബ്ദുള്ളാഹ് (عَبْدُ اللَّهِ - അല്ലാഹുവിന്റെ ദാസൻ), ഔലിയാഉല്ലാഹ് (أَوْلِيَاءُ اللَّهِ - അല്ലാഹുവിന്റെ ഉറ്റമിത്രങ്ങൾ) എന്നിങ്ങനെയാണ്. ഒരു പ്രവാചകനിൽ നിന്ന് വലിയൊരു അത്ഭുത സംഭവമോ (മുഅ്ജിസത്ത് - مُعْجِزَة), അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വലിയ്യാൽ സംഭവിക്കുന്ന കറാമത്ത് -( كَرَامَة) നാം കേട്ടാൽ പോലും, ഒരു മുസ്ലിം പറയുന്നത് "അല്ലാഹു അക്ബർ" (اللَّهُ أَكْبَرُ - അല്ലാഹുവാണ് ഏറ്റവും വലിയവൻ) എന്നാണ്; അല്ലാതെ ഒരിക്കലും "റസൂൽ അക്ബർ" എന്ന് പറയാറില്ല.

ഈ രീതിയിലൂടെ വലിയ ശിർക്കിലേക്ക് (Major Shirk) വീണുപോകാതെ ഇസ്ലാം വിശ്വാസിയെ ശക്തമായി സംരക്ഷിക്കുന്നു.

ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായി പറഞ്ഞാൽ, അല്ലാഹുവിന് പുറമെ മറ്റൊരാളെ 'ഇലാഹ്' (ആരാധ്യൻ) ആയി സ്വീകരിക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു സൃഷ്ടിയെ അല്ലാഹുവിന് തുല്യമാക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്നതാണ് ശിർക്ക്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ, മുസ്ലിംകളെ ശിർക്കിന്റെ പേരിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവർ പലപ്പോഴും പരമ്പരാഗത ഇസ്ലാമിക പണ്ഡിതന്മാർ വിശദീകരിച്ച ശിർക്കിന്റെ കൃത്യമായ നിർവചനം മനസ്സിലാക്കാത്തവരോ, അല്ലെങ്കിൽ തൗഹീദിന്റെ ശരിയായ ആഴം ഗ്രഹിക്കാത്തവരോ ആണ്.

{وَاللّٰهُ أَعْلَمُ}