വിവാഹം എന്നത് കേവലം ഒരു സാമൂഹിക കരാർ മാത്രമല്ല. വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ അല്ലാഹു അതിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് ദൃഢമായ ഒരു പ്രതിജ്ഞ എന്നാണ്.
وَأَخَذْنَ مِنكُم مِّيثَاقًا غَلِيظًا
"അവർ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ദൃഢമായൊരു കരാർ വാങ്ങിയിട്ടുമുണ്ട്." (സൂറത്തുൻ-നിസാഅ് 4:21)
നിക്കാഹിന്റെ സമയത്ത് സ്വീകാര്യത അറിയിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പുരുഷൻ പറയുന്ന വാക്കുകളിലൂടെയാണ് ഈ കരാറിലേക്ക് അവൻ പ്രവേശിക്കുന്നത്:
قَبِلْتُ النِّكَاحَ (ഖബിൽതുൻ-നിക്കാഹ്) — "ഞാൻ ഈ വിവാഹം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു."
ഈ ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിലൂടെ അവന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായി മാറുന്നു. അവൻ ഒരു ഭർത്താവും ആ സ്ത്രീ അവന്റെ ഭാര്യയുമായി മാറുന്നു. ആ നിമിഷം മുതൽ അവൻ ഒരു പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുകയാണ്. അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ, തീരുമാനങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങൾ, കടമകൾ എന്നിവയെല്ലാം ആ പവിത്രമായ കരാറിന് വിധേയമായിരിക്കും. തന്റെ ഭാര്യക്ക് മാത്രം അർഹതപ്പെട്ട സ്ഥാനവും അവകാശങ്ങളും അവൻ മറ്റൊരു സ്ത്രീക്കും നൽകില്ല; കാരണം താൻ ഒരു വലിയ കരാറിലാണ് ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ദാമ്പത്യത്തിൽ ചെറിയ വീഴ്ചകളോ തെറ്റുകളോ സംഭവിച്ചാൽ പോലും അവ ക്ഷമിക്കപ്പെടാം. ഈ പ്രതിജ്ഞ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ആ വിവാഹബന്ധം നിലനിൽക്കും.
ഇനി നമുക്ക് 'കലിമ'യെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം:
أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ
"അല്ലാഹുവല്ലാതെ യാതൊരു ആരാധ്യനുമില്ലെന്നും, മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനാണെന്നും ഞാൻ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു."
ഇത് അതിനേക്കാൾ എത്രയോ വലിയൊരു പ്രതിജ്ഞയാണ്—സൃഷ്ടിയും (അബ്ദ്) സൃഷ്ടാവും (റബ്ബ്) തമ്മിലുള്ള മഹാകരാർ! കലിമ ഉച്ചരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ഒരാൾ ഇസ്‌ലാമിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. എന്നാൽ കലിമ എന്നത് ഒരിക്കൽ മാത്രം ചൊല്ലിത്തീർക്കേണ്ട ഒന്നല്ല. അത് ജീവിതത്തിലുടനീളം പാലിക്കേണ്ട ഒരു പ്രതിജ്ഞയാണ്. ഒരു മുസ്‌ലിം തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ മണിക്കൂറും ഓരോ ദിവസവും ഈ കലിമയ്ക്കുള്ളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അവന്റെ ആരാധന, സ്നേഹം, ഭയം, പ്രതീക്ഷ, ഭരമേൽപ്പിക്കൽ (തവക്കുൽ), അനുസരണം, ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ, പ്രവൃത്തികൾ എന്നിവയെല്ലാം ഈ പ്രതിജ്ഞയോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്നതായിരിക്കണം.
ഒരു വിശ്വസ്തനായ ഭർത്താവ് തന്റെ ഭാര്യയുടെ അവകാശങ്ങൾ മറ്റൊരു സ്ത്രീക്ക് നൽകാതെ വിവാഹബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രത കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ, ഒരു യഥാർത്ഥ വിശ്വാസി അല്ലാഹുവിന് മാത്രം അർഹതപ്പെട്ട അവകാശങ്ങൾ മറ്റാർക്കും നൽകാതെ കലിമയോട് പൂർണ്ണ വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്നു. ഇതാണ് തൗഹീദിന്റെ അന്തസ്സത്ത.
ഇസ്‌ലാമിന്റെ പഞ്ചസ്തംഭങ്ങൾ (തിരിച്ചുള്ള ക്രമത്തിൽ)
കലിമയുടെ ഈ നിരന്തരമായ സ്വഭാവം ഇസ്‌ലാമിന്റെ അഞ്ച് തൂണുകളെ തിരിച്ചു പരിശോധിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. ഈ തൂണുകളെല്ലാം നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്:
ഹജ്ജ്: ജീവിതത്തിൽ ഒരേയൊരു തവണ മാത്രം നിർബന്ധമുള്ളതാണ്; അതും ശാരീരികവും സാമ്പത്തികവുമായി ശേഷിയുള്ളവർക്ക് മാത്രം.
സക്കാത്ത്: വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം നിർബന്ധമുള്ളതാണ്; അതും നിശ്ചിത അളവ് സമ്പത്തുള്ളവർക്ക് മാത്രം.
വ്രതം (നോമ്പ്): വർഷത്തിൽ ഒരു മാസം മാത്രം നിർബന്ധമുള്ളതാണ്; അസുഖമുള്ളവർക്കും യാത്രക്കാർക്കും ഇളവുകളുണ്ട്.
നമസ്കാരം (സ്വലാത്ത്): ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള (മുക്കല്ലഫ്) എല്ലാ മുസ്‌ലിമിനും ദിവസത്തിൽ അഞ്ച് നേരം നിർബന്ധമുള്ളതാണ്.
എന്നാൽ ശഹാദത്ത് (കലിമ) ഇവയിൽ നിന്നെല്ലാം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അത് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലോ, വർഷത്തിലൊരിക്കലോ, വർഷത്തിൽ ഒരു മാസമോ, അല്ലെങ്കിൽ ദിവസത്തിൽ അഞ്ച് നേരമോ മാത്രം ചെയ്യേണ്ട ഒന്നല്ല. അത് ദിവസത്തിൽ 24 മണിക്കൂറും, ആഴ്ചയിൽ 7 ദിവസവും, ജീവിതത്തിലുടനീളവും നിലനിൽക്കുന്നതാണ്. ഒരു മുസ്‌ലിം ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ ഈ പവിത്രമായ കലിമയ്ക്കുള്ളിലാണ്.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ, കലിമയില്ലാതെ മറ്റ് സ്തംഭങ്ങൾക്ക് യാതൊരു അടിത്തറയുമില്ല. ഇത് കേവലം നാവുകൊണ്ട് പറയുന്ന വാക്കുകളല്ല; മറിച്ച് ഹൃദയം കൊണ്ട് വിശ്വസിക്കുകയും, നാവുകൊണ്ട് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും, അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത് വരെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ജീവിതത്തിൽ പകർത്തി കാണിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട വലിയൊരു പ്രതിജ്ഞയാണ്.
.